به نام خدا خالق انسان، به نام انسان خالق غم ها، به نام غم ها به وجود آورنده اشك ها، به نام اشك تسكين دهنده قلب ها، به نام قلب ها ايجادگر عشق و به نام عشق زيباترين خطاي انسان......

سلام. يه سلام تنهايي به همه، مخصوصاً اونايي كه با تنهايي خيلي حال مي كنن.

امشب گريه مي كنم، گريه مي كنم براي تو، براي خودم، براي تموم اونايي كه خواستن گريه كنن نتونستن، براي تمام اون چيزي كه خواستي و نبودم، خواستي و بودي. امشب گريه مي كنم به وسعت دريا به وسعت بيشه، به وسعت دل عاشق. براي تو... براي تو و بازم براي تو.

 من خيلي حرف تو دلمه كه بگم ولي نمي تونم....

بگذريم.....

من آدم خيلي بديم، از خودم خيلي بدم مي ياد. آخه چرا من بايد اين همه بد شانس باشم، حتي اونييم كه دوسش دارم بايد از بد شانسي من ارث ببره. اي بابا....

فقط ديگه مي تونم بگم بسمه. تنها مي شم تا حداقل فقط خودم تنها با بد شانسي باشم.

من خيلي دوست داشتم و دارم كه با بقيه فرق كنم. شايد مثله بقيه تنها مي مونم، ولي تنهايي من با همه فرق مي كنه. فقط از خدا مي خوام كه بهم صبر بده........

دنيا خيلي بي رحم شده؟ چرا زمونه اين طور شده؟ چرا روزگار داره بد مي چرخه؟ يعني واقعاً ما آدما اين قدر بد شديم كه اين طور شديم يا نه؟

كاش مي دانستم كه چرا چنين شده؟

كاش مي دانستم كه چرا تنها شدم؟

كاش مي دانستم كه چرا غريبه ام؟

كاش مي دانستم، به كجا،  تا كجا بايد رفت؟

كاش هيچ وقت به دنيا نمي يومدم. كاش هيچ وقت عاشق نمي شدم. كاش هيچ مني وجود نداشتم، حالا كه ديگه اين طور شده از خدا مي خوام هميشه پشت و پناش باشه. هر جا، با هر كي، كه باشه، خدا مواظبش باشه.

من خيلي با احساساتش بازي كردم، خدا منو ببخشه، اگه نمي گم اون، مي دونم كه اون منو بخشيده. البته من خودمو هيچ وقت نمي بخشم. هيچ وقت....

نمی دونم از کجا شروع کنم ولی:

 براي سال ها مي نويسم، سال هاي بعد كه چشمانت عاشق مي شوند. افسوس كه قصه مادر بزرگ درست بود، هميشه يكي بود، يكي نبود.......

بخدا خيلي چيزا دارم كه بنويسم، ولي اصلاً نمي ياد واسم...

 اي نابينا، از اينكه زيبايي هاي دنيا را نمي بيني هرگز ناراحت نباش، بلكه خوشحال باش، زيرا خيلي بيشتر از اون زشتي هايش را نمي بيني.......

 شايد اين پستم خيلي مسخره بود، ولي من اينو نوشتم تا شايد يكم سبك شمو فكراي بيخود بيخود نكنم.