نمي دونم چرا اين پستارو پشت پشت هم واستون نوشتم.

 ديگه شد...

هميشه فكر مي كردم دنيا خيلي كوچيكه، ولي حالا كه خوب فكر مي كنم مي بينم نه دنيا خيلي بزرگتر از اون چيزيه كه من فكرشو مي كردم. من هميشه تا حالا خودمه تنها مي ديدم، كسه ديگه رو نمي ديدم. نمي دونم منظورم از اين جمله واسه شما چيه ولي واسه من يه منظوري داره.

بي خيال اين موضوع شيم..........

.......

............

...............

              اي اسير بند غم، آواز را فرياد كن

                                     در شب تاريك خود، پرواز را فرياد كن

              از نهانگاه وجود دردمند خويشتن

                                     رمز پنهان هزاران راز را فرياد كن

آره منم مثله خيلييا دوست دارم پرواز كنم. پرواز كنم برم جائي كه هيچكي نباشه.

برم جائي كه كسي نباشهو راحت گريه گنم، گريه كنم، گريه....

نه اون گريه هائي كه همه مي كنن.........

گريه هائي كه تو وجودِ منه .......

                                   بگذار تا بگريم، چون ابر در بهاران       

                                                          كز سنگ ناله خيزد، روز وداع ياران

آره شايد من باختم. دوباره هم باختم. پيش خودم فكر مي كردم كه هميشه من يك برنده بايد باشم. تو همه   زمينه ها، ولي اين طور نيست.....

وقتي از بزرگتر ها مي شنيدم كه تنهائي بهترين رفيق آدمه باورم نمي شدو مي خنديدم. ولي الان ديگه باورم   مي شه كه بهترين رفيق آدم تنهائيه....

همه فكر مي كنن كه زندگي يعني: زن و پول و كار و .... . اگه اينا نباشن ديگه زندگي نمي شه كرد. ولي نه اين طور نيست.

من زندگي مي كنم،  زندگي مي كنم با خدا، زندگي مي كنم با خاطرات، زندگي مي كنم با تنهائي و زندگي    مي كنم با تنهائي و بازهم تنهائي و تنهائي.

نمي دونم، شايد بدترين و ضعيف ترين پستم تا به حال بوده، شايد واسه شما مسخره باشه ولي يه حقيقته كه نمي شه باورش نكرد. در هر صورت اگر نظري دارين خوشحال مي شم ببينم، شايد منو آروم كنه.... منتظره نظراتتونم.

باي باي بچه ها

                                  از طرف يه تنهاي تنها  

                                                                   دوستت دارم تنهائي