بي تو طوفان زده ي دشت جونونم

       صيد افتاده به خونم

تو چه سان مي گذري

 غافل از اندوه درونم

              بي من از كوچه گذر كردي و رفتي

بي من از شهر سفر كردي و رفتي

                      قطره اي اشك درخشيد به چشمان سياهم

تا خم كوچه به دنبال تو لغزيد نگاهم

                                تو نديدي....................

دگه هت هيچ نيافتاد به راهي كه گذشتي

چون در خانه ببستم، دگر از پاي نشستم

                گويي يا زلزله آمد

        گويي يا خانه فرو ريخت سر من

بي تو من در همه ي شهر غريبم

                       بي تو كز نشنود از اين دل بشكسته صدايي

من و يك لحظه جدايي

                 نتوانم ، نتوانم

بي تو من زنده نمانم