نمي دونم از كجا شروع كنم. شايد اصلاً چيزائي رو كه نوشتم مسخره باشه ولي وقتي به  گذشته ي خودم فكر مي كنم كه من چه روزايي رو از دست دادم، از خودم افسوس مي خورم.

وقتي به اين چند سال فكر مي كنم، به خودم مي گم خدا منو خيلي دوست داشته و داره كه تورو به من داد......

و............

و............

   ........ و امروز به خودم مي گم كاش چنين روزي وجود نداشت يا اصلاً مني وجود نداشتم. آخه مگه تو چه گناهي كرده بودي يا داري كه بخواد آخرش اين طوري تموم شه.

وقتي تو رو اين طور ديدم و شنيدم كه چه حالي داشتي از خودم خيلي متنفر شدم.

آره؛ من راست مي گفتم، من به درد نمي خورم. به درد هيچي نمي خورم. فقط .......... همين.

شايد دير شده باشه ولي از قديم گفتن كه واسه شروع هيچ وقت دير نيست.

به خاطر همين من تو رو تنها مي زارم......

تو رو با يه عالمه تنهائي، تنها  مي زارم.......

                   فقط بدون كه خيلي دوستت دارم...

                                                                                              9/4/1387

بي تو طوفان زده ي دشت جونونم

       صيد افتاده به خونم

تو چه سان مي گذري

 غافل از اندوه درونم

              بي من از كوچه گذر كردي و رفتي

بي من از شهر سفر كردي و رفتي

                      قطره اي اشك درخشيد به چشمان سياهم

تا خم كوچه به دنبال تو لغزيد نگاهم

                                تو نديدي....................

دگه هت هيچ نيافتاد به راهي كه گذشتي

چون در خانه ببستم، دگر از پاي نشستم

                گويي يا زلزله آمد

        گويي يا خانه فرو ريخت سر من

بي تو من در همه ي شهر غريبم

                       بي تو كز نشنود از اين دل بشكسته صدايي

من و يك لحظه جدايي

                 نتوانم ، نتوانم

بي تو من زنده نمانم